Skręcenie stawu skokowego

Skręcenie stawu skokowego to jeden z najpowszechniejszych urazów dotyczących stawów obwodowych. Praktycznie każdy podczas swojego życia przynajmniej raz doświadcza tego rodzaju kontuzji, do której dochodzi np. podczas uprawiania sportu, niefortunnego postawienia stopy na nierównym lub niestabilnym podłożu itp. W wyniku urazu dochodzi do nienaturalnego wykręcenia stopy w stawie skokowym, określanego również jako zwichnięcie, czyli przemieszczenia się członów kostnych współtworzących staw względem siebie w niefizjologicznym zakresie.

 

Objawy zwichnięcia kostki

Poza ostrym i silnym bólem w okolicy kostki bocznej stopy charakterystyczny jest szybko narastający obrzęk nogi, a także pojawiające się odczucie ciepła i ciasnoty w stawie. Jest to wynikiem uszkodzenia torebki stawowej, która w zależności od siły urazu rozerwana jest w większym lub mniejszym stopniu. Dochodzi do krwawienia wewnątrz stawu, co powoduje widoczną na zewnątrz opuchliznę, która po kilku dniach może również zmieniać podskórne zabarwienie na fioletowe i ciemnobrunatne. Osoba po zwichnięciu porusza się w typowy dla tej kontuzji sposób, czyli odciążając chorą nogę (najczęściej stawanie na niej jest całkowicie niemożliwe z racji bólu), a zakresy ruchów w stawie skokowym są bardzo ograniczone.

 

Leczenie skręcenia stawu skokowego

Co robić w przypadku, gdy mamy do czynienia ze skręceniem stawu skokowego? Przede wszystkim warto zastosować metodę PRICE (z ang. Prevention, Rest, Ice, Compression, Elevation), która oznacza 5 elementów niezbędnym do zminimalizowania szkodliwych następstw urazu. Należą do nich zapobieganie dalszemu uszkodzeniu (zaprzestanie aktywności, nieobciążanie i nieruszanie stawem), odpoczynek, chłodzenie okolicy stawu (np. zimne okłady cold-pack przykładane kilka razy dziennie po 20 minut), zastosowanie kompresji (bandażowanie stawu w celu uniknięcia narastającego obrzęku) oraz elewacja nogi, która sprzyja niwelowaniu powstałej już opuchlizny. Kolejnym etapem leczenia skręcenia kostki jest wykonanie zdjęcia RTG oraz badania USG w celu określenia stopnia uszkodzenia struktur okołostawowych. Następnie w zależności od wyników badań należy podjąć odpowiednie leczenie i rehabilitację.