Leczenie skoliozy u dorosłych

W zależności od stopnia zaawansowania i miejsca bólu  zwyrodnieniowa  skolioza poddaje się jednej lub większej liczbie  opcji  zabiegów nie-chirurgicznych lub operacji.

Większość pacjentów z zwyrodnieniową skoliozą  nie potrzebują operacji. Cele leczenia nieoperacyjnego to:

  • Zmniejszenie bólu a nie skorygowanie  skrzywienia kręgosłupa. Sama krzywizna zazwyczaj nie jest przyczyną bólu.
  • Zwiększenie siły, elastyczność i zakresu  ruchów,  co wzmocni  kręgosłup  i zmniejszy bólu w przyszłości.

skoliozadorosłych1

 

Leki stosowane w  zwyrodnieniowych skoliozach.

Leki stosowane w leczeniu zwyrodnieniowej  skoliozy są niemal identyczne z  lekami stosowanymi  w leczeniu pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów kręgosłupa, ponieważ są one spowodowane przez tę samą przyczynę : pogorszenie  funkcjonowania stawów  międzykręgowych  i proces zapalny.

  • Przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak Ibuprofen lub leczące zapalenie stawów jak Celebrex. Także Paracetamol pomoże zmniejszyć ból.
  • Zastrzyki zewnątrzoponowe lub ostrzyknięcie stawów międzykręgowych. Są to iniekcje z leków znieczulających lub przeciwzapalnych podczas których lek wstrzykuje się bezpośrednio do obszaru dotkniętego chorobą. Powoduje to szybkie zmniejszenie stanu zapalnego.

Terapia  manualna i fizjoterapia.

Jak w większości rodzajów  bólu  pleców, zwiększenie siły mięśni  i mobilności stawów prowadzi zarówno do  złagodzenia bólu jak i  zapobiegania  nawrotom bólu w przyszłości. Zabiegi, które wzmacniają plecy i utrzymują elastyczność  obejmują:

  • Fizjoterapia. Odpowiedni program fizjoterapeutyczny może zapewnić wzmacnianie i rozciąganie tkanek miękkich, poprawę ruchomości stawów oraz znacząco wpłynąć na wzmocnienie  mięśni.
  • Terapia w wodzie. (wodolecznictwo). Środowisko wodno odciąża nasze ciało, przeciwdziała sile grawitacji, pomaga pacjentom wykonywać ćwiczenia z mniejszym dyskomfortem, więc każdy z nas może wzmacniać  mięśnie  bez odczuwania nacisku  na stawy międzykręgowe.
  • Terapia manualna (chiropraktyka i osteopatia ). Mobilizacje i manipulacje wykonywane przez wykwalifikowanego terapeutę pomogą  zachować ruchomość  stawów międzykręgowych  i  zmniejszyć ból.

Inne zabiegi nie-chirurgiczne.

Oprócz leków i terapii opisanej powyżej istnieją inne zabiegi mogące pomóc zmniejszyć nacisk na stawy międzykręgowe w celu łagodzenia bólu. Te sposoby obejmują:

  • Utratę masy ciała. Utrata wagi pomaga zmniejszyć ciśnienie na powierzchnie stawowe.
  • Czasami może być zalecane noszenie gorsetu, aby pomóc wyeliminować ruch w plecach, co pomaga zmniejszyć  nacisk na  stawy międzykręgowe. Ten cel usztywnienia  nie jest taki sam, jak usztywnienie dla pacjentów z idiopatyczną skoliozą  młodzieńczą, którzy mogą być zobowiązani do noszenia gorsetu 18 lub więcej  godzin dziennie, aby zatrzymać postęp skrzywienia. Celem noszenia gorsetu  jest ograniczenie ruchu w celu łagodzenia bólu na tyle, by móc uczestniczyć w codziennej aktywności i aby można było wziąć udział w ćwiczeniach zmierzających do poprawy  kondycji fizycznej.

Wszystkie z tych metod mogą być stosowane pojedynczo lub w połączeniu w celu zmniejszenia bólu pleców. Ponieważ nie ma lekarstwa na zlikwidowanie zwyrodnienia  stawów kręgosłupa, celem  leczenia nie powinno  być na całkowite zlikwidowanie bólu ale  zarządzanie bólem tak, by pozwolił on  pacjentowi utrzymać funkcjonalność i wykonywanie  codziennych czynności.

Jeżeli ból pacjenta nadal uniemożliwia  mu wykonywanie codziennych  aktywności mogą być rozważone opcje leczenia chirurgicznego. Czas rekonwalescencji po zabiegu jest znaczny i wynosi od 3 do 12 miesięcy, więc objawy pacjenta powinna być na tyle poważne, aby wymagały podjęcia  decyzji o operacji.

Większość pacjentów nie potrzebuje operacji w celu skorygowania samej skoliozy, ponieważ jest mało prawdopodobne, że skrzywienie będzie się rozwijać na tyle, aby spowodować deformację lub zakłócić pracę serca i płuc (jak to może być w pewnych przypadkach skoliozy idiopatycznej). Zamiast tego, celem zabiegu dla skolioz zwyrodnieniowych  jest  skupienie się na dwóch następujących celach:

  • zmniejszenie poziomu bólu u pacjenta,
  • pomoc pacjentowi utrzymać swoją zdolność do funkcjonowania w życiu codziennym.

 

Operacyjna dekompresja odcinka lędźwiowego.

 

Pacjenci, u których wystąpią silne bóle nóg podczas chodzenia (zwężenie otworu międzykręgowego i kanału kręgowego oraz objawy chromania  przestankowego) często są kandydatami do zabiegu. Podobnie jak w przypadku skoliozy idiopatycznej, zabieg chirurgiczny  polega na połączeniu zaangażowanych w proces chorobowy części kręgosłupa, aby zatrzymać ruch na stawach. Zabieg zespolenia  wykorzystuje szereg prętów, haków, śrub do zrobienia  dodatkowego rusztowania utrzymującego plecy w prostym położeniu. Proces leczenia po operacji trwa od 3 do 12 miesięcy do uzyskania poprawy bólu, więc tylko pacjenci z najcięższymi objawami i  znacznym ograniczeniem  aktywności powinny rozważyć operację.

Jedyny przypadek, w którym operacja może być wykonana szybciej, jest wówczas jeżeli skrzywienie wykazuje postępującą tendencję przez pewien okres czasu, a pacjent jest stosunkowo młody (55 do 65 lat). Wykonanie operacji jest korzystne dlatego, że pacjent jest w stanie lepiej tolerować procedurę.

 

Potencjalne zagrożenia i powikłania.

Operacja skoliozy dorosłych jest trudniejsza niż operacja skoliozy u młodzieży z kilku powodów:

  • Pacjenci są starsi i mają tendencję do innych problemów medycznych, co prowadzi do zwiększenia szansy na zaistnienie okołooperacyjnych powikłań medycznych,
  • Często dlatego, że pacjenci są starsi jest również obecna osteoporoza. To sprawia, że zespolenie poszczególnych elementów kostnych może być utrudnione,
  • Zespolenie kręgosłupa lędźwiowego na wielu poziomach często wymaga odpowiedniego podejścia chirurgicznego, dzięki czemu operacja jest bardziej obszerna.
  • Zespolenie czasami powinno być prowadzone aż do kości krzyżowej, leczenie w tym obszarze może być trudne.

Inne zagrożenia to:

  • Nadmierna utrata krwi.
  • Infekcja.
  • Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego.
  • Ból pooperacyjny.
  • Uraz neurologiczny.