Choroba parkinsona – opis i leczenie

Choroba Parkinsona należy do najczęstszych, przewlekle postępujących schorzeń degeneracyjnych u osób starszych, polegająca na zaburzeniu pracy jąder podkorowych w szczególności istoty czarnej. Najistotniejszych problemem tej choroby jest zaburzone wytwarzanie przez istotę czarną dopaminy, która jest neuroprzekaźnikiem. Jądra podstawy do których zaliczamy: jądro ogoniaste, skorupę, gałkę bladą, jądro niskowzgórzowe oraz istotę czarną, zawiadują ruchami pozapiramidowymi co w konsekwencji upośledzenia ich pracy prowadzi do do pozapiramidowych zaburzeń ruchowych.

Choroba Parkinsona wciąż pozostaje chorobą idiopatyczną. Nie znamyprzyczyny jej powstawania. Nie znaleziono potwierdzenia genetycznego obciążeniadziedziczenia choroby Parkinsona. Częstość występowania choroby Parkinsona uczłonków rodziny chorego wynosi ok. 3% co w przybliżeniu odpowiada statystycznemu ryzyku wystąpienia tego schorzenia. Częstość występowania choroby Parkinsona to ok. 20 przypadków na 100 tysięcy mieszkańców w wieku pomiędzy 30 a 70 rokiem życia.

Wyróżniamy główne objawy jakimi są:

  • drżenie,
  • sztywność,
  • zaburzenia równowagi,
  • spowolnione ruchy,
  • maskowatość twarzy,
  • dyzatrię,
  • zaburzenia połykania,
  • zaburzenia poznawcze,
  • nadmierne wydzielanie śliny,
  • zaparcia,
  • częstomocz,
  • jak i zaburzenia oddechowe, snu, zwieraczy, potencji.

Choroba Parkinsona leczona jest za pomocą leków zawierających L-dopę,

można też wprowadzi leczenie zabiegowe polegające na wszczepieniu stymulatoróworaz usuwania części niektórych z jąder. Rehabilitacja w chorobie Parkinsona odgrywa tak samo istotną rolę jak leczenie farmakologiczne. Ze względu na moją wieloletnią praktykę w pracy z chorymi na Parkinsona  pozwoliłem sobie podzielić według własnego doświadczenia chorobę Parkinsona na trzy ważne dla mnie jak i dla pacjenta stadia tej choroby: stadium początkowe, stadium przewlekłe i stadium zaawansowane. W każdym ztych stadiów bardzo ważne będą ćwiczenia oddechowe, rozluźniające, rozciągające, wzmacniające jak również ćwiczenia mimiczne, nauka chodu.

Należy podkreślić, że rodzina chorego odgrywa bardzo dużą i ważną rolę w terapii.